Əmanətə və əhdlərə xəyanət etməmək

Əma­nət de­yil­di­yi za­man bu, yal­nız məh­dud mə­na­da, yə­ni ve­ri­lən bir şe­yi mü­əy­yən müd­də­tə sax­la­maq ki­mi an­la­şıl­ma­ma­lı­dır. Hər bir və­zi­fə və mə­su­liy­yət in­san üzə­rin­də əma­nət­dir. Hə­min və­zi­fə la­zı­mi şə­kil­də ye­ri­nə ye­ti­ril­mə­zsə, əma­nə­tə xə­ya­nət edil­miş mənasına gəlir.

Quran­da təsvir edi­lən mö­min dü­rüst, əmin və mə­su­liy­yət­li bir in­san­dır. O, ki­çik mə­sə­lə­lə­rin, ki­çik mən­fə­ət­lə­rin ar­dın­ca qaç­maz. Bu­na gö­rə də ona ve­ri­lən hər bir əh­di ye­ri­nə ye­tir­diyi və ya da­şı­dı­ğı əma­nə­tə ən gö­zəl şə­kil­də ria­yət et­diyi üçün  tam eti­bar edi­lir. Mö­min­lə­rin bu xü­su­siy­yə­tin­dən Quran­da bö­yük mədh­lə bəhs olunur:

«Mö­min­lər əma­nət­lə­ri­ni və əhd­lə­ri­ni qo­ru­yub sax­la­yar­lar!» («Mu­mi­nun» su­rə­si, 8)
«On­lar əma­nə­tə xə­ya­nət et­məz, ver­dik­lə­ri sö­zü ye­ri­nə ye­ti­rər­lər» («Məa­ric» su­rə­si, 32)
«...Əhd edən­də əh­di­nə sa­diq olan­lar, dar ayaq­da, çə­tin­lik­də və ci­had za­ma­nı səbr edən­lər­dir. Doğ­ru olan­lar­dır. Müt­tə­qi olan­lar da on­lar­dır!» («Bə­qə­rə» su­rə­si, 177)

Əhd et­mək və əma­nət sax­la­maq mə­sə­lə­sin­də bir in­sa­nın daşımaq iqtidarında olmadığı bir yü­kün al­tı­na gir­mə­si doğ­ru de­yil. Çün­ki ve­ri­lən əh­də ria­yət et­mə­mək və əma­nə­tə xə­ya­nət et­məyin he­sa­bı Al­lah dər­ga­hın­da so­ruşu­la­caqdır:

«...Əh­də və­fa edin. Çün­ki əhd ca­vab­deh­lik­dir» («İs­ra» su­rə­si, 34)
«Ey iman gə­ti­rən­lər! Bi­lə-bi­lə Al­la­ha, Pey­ğəm­bə­rə və ara­nız­da­kı əma­nət­lə­rə xə­ya­nət et­mə­yin!» («Ən­fal» su­rə­si, 27)

Bu­ra­da mü­hüm olan mə­qam in­sa­nın ba­ca­ra­ca­ğı  işlərin öhdəsindən gələ bilməmək qor­xu­su, tən­bəl­lik və bu­na bən­zər sə­bəb­lər­ə görə mə­su­liy­yət­dən qaç­ma­ma­sı­dır. Ba­car­ma­ya­ca­ğı bir işi boy­nu­na gö­tür­mək ki­mi, ba­ca­ra­ca­ğı xe­yir­li bir iş­dən və mə­su­liy­yət­dən ya­yın­maq da in­san üçün gü­nah ola bi­lər. Mə­su­liy­yət da­şı­maq hər za­man in­sa­nın öz se­çi­mi­nə bağ­lı de­yil. Hə­lə Al­la­hın əm­ri ki­mi qə­ti ita­ət tə­ləb edən hal­lar­da mö­mi­nin öz is­tə­yi ilə seçi­m haq­qı yox­dur.

Al­lah yo­lun­da mü­ba­ri­zə apa­rı­lar­kən hər kə­sə öz təc­rü­bə­si­nə və qa­bi­liy­yə­ti­nə gö­rə müx­tə­lif və­zi­fə­lər ve­ri­lə bi­lər. «Ba­car­ma­ram, mən bu mə­su­liy­yə­tin al­tın­dan çı­xa bil­mə­rəm» ki­mi sə­bəb­lər gə­tir­mə­yin heç bir mə­na­sı yox­dur. Mö­mi­nin tam bir ita­ət, saf bir niy­yət və sə­mi­mi bir dua ilə ona ve­ri­lən mə­su­liy­yə­ti tam şə­kil­də ye­ri­nə ye­ti­rə bil­mə­mə­si üçün heç bir sə­bəb yox­dur.

2011-10-10 19:19:35

Harun Yəhya əsərlərinin nəticəsi| Sayt haqqında | Açılış səhifəsi et | Favoritlərə əlavə et | RSS Xidməti
Bu saytda yayımlanan bütün materiallar sayta istinad edilərək qonorar ödənilmədən köçürülə və çoxaldıla bilər.
© Saytımızda və digər bütün Harun Yəhya əsərlərində mövcud olan hörmətli Adnan Oktara aid şəxsi fotoşəkillərin müəllif hüquqları Qlobal Nəşriyyat Ltd. şirkətinə aiddir. Qismən də olsa icazəsiz istifadə edilə bilməz və nəşr oluna bilməz.
© 1994 Harun Yəhya. www.harunyahya.org
page_top